Στην παρούσα έκθεση παρουσιάζεται μια επισκόπηση της εφαρμογής των κοινωνικών κανόνων της ΕΕ στον τομέα των οδικών μεταφορών στα κράτη μέλη για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2017 έως την 31η Δεκεμβρίου 2018. Επισημαίνονται οι βασικές προκλήσεις όσον αφορά την επιβολή και εφαρμογή των σχετικών νομικών διατάξεων, οι οποίες ορίζονται στις ακόλουθες τέσσερις νομοθετικές πράξεις:

1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 561/20061 (γνωστός και ως κανονισμός για τον χρόνο οδήγησης) για τη θέσπιση των ελάχιστων απαιτήσεων για τον ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο οδήγησης, καθώς και για τα διαλείμματα και τις περιόδους ημερήσιας και εβδομαδιαίας ανάπαυσης·

2) Οδηγία 2002/15/ΕΚ2 (γνωστή και ως οδηγία για τον χρόνο εργασίας στις οδικές μεταφορές) για τη θέσπιση των κανόνων σχετικά με την οργάνωση του χρόνου εργασίας των μετακινούμενων εργαζομένων. Θεσπίζει τις απαιτήσεις ως προς τα ανώτατα όρια για τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, τα κατώτατα όρια για τα διαλείμματα στην εργασία και τη νυκτερινή εργασία. Εφαρμόζεται στους οδηγούς που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού για τον χρόνο οδήγησης·

3) Οδηγία 2006/22/ΕΚ3 (γνωστή και ως οδηγία επιβολής) για τη θέσπιση ελάχιστων επιπέδων για τους καθ’ οδόν ελέγχους και για τους ελέγχους στις εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων μεταφορών ώστε να επαληθεύεται η συμμόρφωση με τις διατάξεις του κανονισμού για τον χρόνο οδήγησης·

4) Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 165/20144 (γνωστός και ως κανονισμός για τους ταχογράφους), στον οποίο καθορίζονται οι απαιτήσεις για την εγκατάσταση και χρήση των ταχογράφων σε οχήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού για τον χρόνο οδήγησης.

Η Ελλάδα όπως και το προηγούμενο διάστημα δεν πλησίασε τον ευρωπαϊκό μέσο όρο αλλά και το ποσοστό που ορίζει ο κανονισμός για έλεγχο του 3% των συνολικών ωρών οδήγησης των επαγγελματιών οδηγών που εμπίπτουν στον κανονισμό 2006/561/ΕΚ.

Είναι γνωστό ότι δεν υπάρχουν έλεγχοι στο θέμα των ωρών οδήγησης και ανάπαυσης των οδηγών και δεν υπάρχει και τεχνογνωσία τόσο από τους οδηγούς και επιχειρήσεις όσο και από τους ελεγκτές.

Τα πρόστιμα στην Ελλάδα για τις παραβάσεις του παραπάνω κανονισμού αφενός είναι πολύ μικρά και αφετέρου δεν επεμβαίνει η επιθεώρηση εργασίας στην διαπίστωση των δεδομένων καταγραφής στους ταχογράφους και στην αντίστοιχη ασφάλιση όπως και δεν τηρείτε η βαθμολογία που αναφέρει η Οδηγία 2006/22/ΕΚ3.

Έτσι οι εμπλεκόμενοι επιλέγουν να συνεχίζουν να λειτουργούν όπως έχει συνηθιστεί χωρίς να οργανώνονται να εκπαιδεύονται και να τηρούν τις κείμενες διατάξεις.

Πρόσφατα επικοινώνησαν μαζί μου γιατί επιβλήθηκαν πρόστιμα για μη καταχώρηση της χώρας κατά την λήξη της βάρδιας στην συσκευή καταγραφής ψηφιακού ταχογράφου και ρωτούσαν αν υπάρχει τέτοια παράβαση. Βέβαια η μη καταχώρηση της χώρας προκύπτει στο ότι δεν αφαιρούσαν την κάρτα κατά την λήξη της βάρδιας με αποτέλεσμα η συσκευή να καταγράφει ανάπαυση μέσα στο όχημα.

Η έκθεση