Ενημερώθηκε: 26 Μαρτίου 2026
Τη σύγκρουση μεταξύ του ιδιωτικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας και του δημοσίου συμφέροντος αίρει το Σύνταγμα με τον θεμελιώδη συμβιβασμό της υπεροχής του δημόσιου συμφέροντος και την πλήρη αποζημίωση του ιδιοκτήτη
Ως και καθεστώτα όπως της Κούβας αναγνωρίζουν την ατομική ιδιοκτησία. Πλην όμως το Ελληνικό παράδοξο, ο υπουργός μας κ. Σπρίτζης πιστεύει ότι τιμωρεί, τον “κακό και διεφθαρμένο” κλάδο μας, δημεύοντας την ατομική μας ιδιοκτησία(ελευθερία), χωρίς καν πινακίου φακής, μη μπορώντας να ανακαλύψει άλλο τρόπο να δημιουργήσει στόλο εξεταστικών οχημάτων και μετατρέπει τους εκπαιδευτές οδήγησης σε φτωχούς συγγενείς, που σύντομα θα υποκύψουν σε οποιαδήποτε απαίτηση.
Κ. Σπρίτζη τέτοιες τακτικές δεν ευδοκίμησαν διαχρονικά ποτέ στην Ελλάδα ούτε καν την εποχή της “επταετίας”. Οι ενέργειές σας έχουν γονατίσει ένα κλάδο που στηρίζει σταθερά και ενεργά την Ελληνική οικονομία την οποία αυτή την στιγμή την στερείτε από εισοδήματα και φόρους που ακολουθούν την διαδικασία έκδοσης αδείας οδήγησης.
Οδηγείτε σε οικονομικό αφανισμό ένα κλάδο 4500 και πλέον οικογενειών που τον κατηγορείτε, λες ο κλάδος των εκπαιδευτών οδήγησης έχει διαφθείρει την Ελληνική κοινωνία και όχι το αντίστροφο.(Καλύτερα να μην σχολιάσω τις ευθύνες του δικού σας κλάδου, των πολιτικών) για οφέλη τα οποία δεν είναι ακόμα διακριτά, αλλά μάλλον οι συνθέσεις στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών που εμφανίζεστε μας δίνουν μία γεύση. Δεν πείθετε κανένα στην Ελληνική κοινωνία, πλην αυλοκολάκων, ότι οι ενέργειες σας κινούνται προς την υγιή κατεύθυνση(ένας νόμος του κράτους ο οποίος θέλει άλλες 20 τουλάχιστον υπουργικές αποφάσεις για να λειτουργήσει, και ένα καταστροφικό μεταβατικό στάδιο στο οποίο, αποφάσεις έρχονται σε αντίθεση με κείμενες νομοθεσίες χωρίς να γνωρίζει κανείς, τι πρέπει να ακολουθηθεί..!
Οδηγείτε σε οικονομικό αφανισμό 100.000 και πλέον οικογένειες σε εργασιακή και οικονομική απραξία.
Δεν προσθέτω στα νούμερα και άλλους κλάδους που συνεργάζονται ως προμηθευτές στις επιχειρήσεις των Σχολών Οδήγησης, γιατί απλά δεν μπορούν να μετρηθούν.
Μας χρησιμοποιείτε ως άλλοθι, σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία της διαδικασίας των εξετάσεων και υποχρεωμένους να είμαστε άμισθοι υπάλληλοι του ΥΠΜΕ και των περιφερειών!
Μέχρι εδώ όμως, την ατομική μου περιουσία(ελευθερία) ΔΕΝ σου την χαρίζω.
Την απόκτησα και την πλήρωσα με κόπο, ιδρώτα και αίμα δεν σου την παραχωρώ δωρεάν.
Είναι προφανές το παιχνίδι που έστησες και εφαρμόζεις και καλώ όλους τους συναδέλφους μου σε καμία περίπτωση, όσο και δύσκολων εποχών να διάγουμε, σε καμμιά περίπτωση να μην παρέχουν το όχημά τους τουλάχιστον χωρίς κάποιο όφελος η κάποια αμοιβή. Ούτε ο πρώτος νόμος που ψηφίστηκε και δεν θα εφαρμοστεί θα είναι στην Ελλάδα, ούτε η πρώτη φορά που θα καταργηθεί μέσω της κοινωνικής κατακραυγής και το περί το κοινό περί δικαίω αίσθημα.
θα είναι δίκαιο και θα γίνει ΠΡΑΞΗ!
Υ.Γ. Η ιδιοκτησία στο ελληνικό δίκαιο
Κατά το άρθρο 1 § 1 του Συντάγματος (1975/1986/2001/2008) «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος». Εκτός αυτού (του δημοσίου συμφέροντος), προβλέπονται και άλλοι περιορισμοί όπως η δυνατότητα της αποζημίωσης της ακίνητης ιδιοκτησίας με τη διαδικασία της απαλλοτρίωσης, που προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα[6]Tο δικαίωμα της ιδιοκτησίας συνίσταται στην ελευθερία του ατόμου να απολαμβάνει, να χρησιμοποιεί και να διαθέτει την ιδιοκτησία του. Στην έννοια της ιδιοκτησίας περιλαμβάνονται τα δικαιώματα διατήρησης, χρήσης και κάρπωσης, μετακίνησης, διάθεσης, συντήρησης, μετατροπής και απόκτησης της ιδιοκτησίας. Υπό την επίδραση της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο πλαίσιο της ερμηνείας του άρθρου 1 του ΠΠΠ της ΕΣΔΑ, κρίθηκε ότι στην έννοια της ιδιοκτησίας περιλαμβάνονται εμπράγματα δικαιώματα, δικαιώματα περιουσιακής φύσης που αναγνωρίζονται από το ιδιωτικό δίκαιο, επομένως και τα ενοχικά δικαιώματα και γενικότερα κάθε δικαίωμα οικονομικού περιεχομένου. Ειδικότερα υιοθετείται μια ευρύτατη έννοια της περιουσίας, η οποία περιλαμβάνει κάθε ιδιωτικό δικαίωμα το οποίο αναλύεται σε μια κληρονομήσιμη αξία ή ακόμη και απλά οικονομικά συμφέροντα
